راهنمای فنی روانساز و دیسپرسانت بتن نسوز و کاهش آب مصرفی.
روانساز نسوز آب اختلاط جرم ریختنی را کاهش میدهد بدون آنکه روانی کار از دست برود. آبی که برای واکنش هیدراتاسیون مصرف نشود سرانجام تبخیر میشود و به جای خود تخلخل باقی میگذارد. این تخلخل مستقیماً استحکام فشاری را کاهش میدهد، نفوذپذیری در برابر سرباره و گاز را افزایش میدهد و مقاومت در برابر شوک حرارتی را تضعیف میکند. به همین دلیل کاهش آب مصرفی در فرمولاسیون نسوز یک هدف اقتصادی جانبی نیست، بلکه مسیر اصلی رسیدن به عمر بالاتر آستر است.
ذرات ریز در یک سیستم آبی تمایل به تجمع دارند. این کلوخهها آب را در فضاهای میان خود به دام میاندازند و آن آب دیگر برای روان کردن مخلوط در دسترس نیست. دیسپرسانت با جذب بر سطح ذرات و ایجاد دافعه میان آنها، این کلوخهها را باز میکند و آب محبوس را آزاد میسازد. نتیجه آن است که همان روانی با آب کمتر به دست میآید، یا با همان مقدار آب روانی بسیار بیشتری حاصل میشود. خانوادههای مختلفی از این افزودنیها در صنعت به کار میروند، از جمله پلیفسفاتها و پلیکربوکسیلاتها، که در سازوکار دافعه و در حساسیت به دما و کیفیت آب با یکدیگر تفاوت دارند.
یکی از شکایات رایج در کارگاههای نسوز آن است که یک فرمول در فصلی بهخوبی کار میکند و در فصل دیگر رفتار متفاوتی نشان میدهد. دلیل معمول، وابستگی دمایی سازوکار دیسپرسیون و سرعت هیدراتاسیون سیمان است. با افزایش دما، زمان کارپذیری کوتاه میشود و مخلوط پیش از جایگیری کامل سفت میشود؛ با کاهش دما، عکس آن رخ میدهد و زمان گیرش بهطور نامطلوبی طولانی میشود. کیفیت آب نیز اثرگذار است: سختی آب و یونهای محلول میتوانند عملکرد برخی خانوادههای دیسپرسانت را بهطور محسوس تغییر دهند. ثبت دمای مخلوط و منبع آب در کنار نتایج آزمون، معمولاً بخش بزرگی از این پراکندگی را توضیح میدهد.
ارزیابی معنادار به چند اندازهگیری ساده نیاز دارد که با هم گزارش شوند. نخست، آب لازم برای رسیدن به یک روانی مشخص، سنجیدهشده با همان روش و همان قالب در هر بار. دوم، حفظ روانی در طول زمان، زیرا مخلوطی که در دقیقه اول عالی است و در دقیقه دهم غیرقابل جایگیری، در عمل به کار نمیآید. سوم، زمان گیرش، که باید با شرایط واقعی کارگاه سازگار باشد. چهارم، استحکام پس از خشک شدن و پس از پخت در دماهای مورد نظر. گزارش هر یک از اینها بهتنهایی گمراهکننده است؛ کاهش آب بدون بررسی زمان کارپذیری، مسئله را از یک مرحله به مرحله بعد منتقل میکند.
در آزمونی روی یک جرم ریختنی بر پایه میکروسیلیس در یک واحد تولیدکنندهی جرم ریختنی، آب اختلاط از ۱۰ درصد به ۶ درصد کاهش یافت و جریان برابر یا بهتر بهدست آمد. روانی با روش میز جریان (ASTM C1445) اندازهگیری شد. پاسخ هر جرم ریختنی بسته به ترکیب و مواد اولیه متفاوت است.
| حالت | آب اختلاط (٪) | روانی |
|---|---|---|
| شاهد (بدون دیسپرسانت) | ۱۰ | مبنا |
| با دیسپرسانت | ۶ | برابر یا بهتر |
کیمیا سرام زرین یک روانساز و دیسپرسانت اختصاصی برای بتن نسوز در دست توسعه دارد که بهعنوان جایگزین داخلی محصولات وارداتی این گروه در نظر گرفته شده است. این محصول در مرحله ارزیابی صنعتی است و دادههای عملکردی کامل آن هنوز بهصورت برگه فنی منتشر نشدهاند؛ نتیجهی یک آزمون کارخانهای اولیه در بخش بالا آورده شده است. کارخانههای نسوز که با مسئله آب مصرفی بالا، افت زمان کارپذیری یا پراکندگی فصلی نتایج روبهرو هستند، میتوانند برای گفتوگوی فنی و مشارکت در ارزیابی با ما تماس بگیرند.
تفاوت روانساز و دیسپرسانت در بتن نسوز چیست؟
این دو اصطلاح در عمل اغلب به یک گروه از افزودنیها اشاره دارند: موادی که با باز کردن کلوخههای ذرات ریز، آب محبوس را آزاد کرده و روانی را در آب کمتر ممکن میسازند. تفاوت بیشتر در سازوکار دافعه و خانواده شیمیایی است تا در هدف.
چرا کاهش آب مصرفی تا این اندازه اهمیت دارد؟
هر مقدار آبی که در واکنش هیدراتاسیون مصرف نشود، در نهایت تبخیر میشود و به جای خود تخلخل باقی میگذارد. این تخلخل استحکام را کاهش و نفوذپذیری را افزایش میدهد و بر عمر آستر اثر مستقیم دارد.
چرا نتایج ما بین فصول تغییر میکند؟
دما هم بر سازوکار دیسپرسیون و هم بر سرعت هیدراتاسیون سیمان اثر میگذارد، بنابراین زمان کارپذیری و گیرش با فصل تغییر میکند. کیفیت آب نیز میتواند عملکرد برخی خانوادههای دیسپرسانت را تغییر دهد. ثبت دمای مخلوط و منبع آب معمولاً بخش زیادی از این تغییرات را توضیح میدهد.